จากหนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจฉบับที่ 2,607 6 – 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 เมื่อประมาณช่วงทศวรรษ 2520 ประเทศไทยประสบความสำเร็จในการส่งมะม่วงสดพันธุ์แรกที่เรียกว่าหนังกลางวันไปญี่ปุ่นโดยมีเงื่อนไขทางเทคนิคและต้นทุนที่จะไม่ขออธิบายให้ปวดหัวในที่นี้ แต่สิ่งที่ได้พบด้วยตัวเองในฐานะผู้ส่งออกรายแรกก็คือเงื่อนไขที่ต้องไปจัดหามะม่วงสดจากฟาร์ม
ในตอนนั้นเราจะพบว่าหากไม่มีสิ่งจูงใจในด้านราคาที่เกษตรกรต้องได้รับเพิ่มขึ้นแล้วการที่ผู้ซื้อจะได้มะม่วงที่มีคุณภาพเพื่อตอบสนองตลาดนั้นก็เป็นไปได้ยาก การพัฒนาสินค้าเพื่อตอบสนองตลาดนั้นจะต้องมีสิ่งจูงใจที่เป็นรูปธรรมโดยทันที ดังนั้นการที่เราจะไปหวังให้เกษตรกรพัฒนาสินค้าเพื่ออนาคตนั้นจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เขาจะไม่มีวันเชื่อว่าการไม่พัฒนาจะนำไปสู่วิกฤติของธุรกิจในอนาคตเพราะจะไม่สามารถแข่งขันได้อีกต่อไป เวลาผ่านไปกว่า 30 ปี เราก็ยังพบว่าปัญหาเดิมยังคงอยู่ วิธีคิดยังเหมือนเดิม จนมีการเรียกประเทศเหล่านี้ซึ่งรวมทั้งไทยว่าทันสมัยแต่ไม่พัฒนา ปัญหาการส่งออกผักไปยุโรปเป็นตัวอย่างที่ดีที่ตอกย้ำว่าถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องเปลี่ยนแปลงวิธีคิดใหม่ (แม้ผมจะมีความเชื่อมั่นว่ารัฐบาลนี้จะแก้ปัญหาแมลงและสารตกค้างเกินขนาดของผักสดเหล่านี้สำเร็จได้ในเร็ววัน) Read more